Bilginin sezgi yoluyla doğrudan kavrandığını ve akıl yürütmenin veya duyuların bilgiye ulaşmada yeterli olmadığını savunduğu için doğru cevaptır.
Bu, Kant'ın bilgi anlayışını tam olarak ifade eder.• Duyular, dış dünyadan ham verileri sağlar (empirik öğe).
Xenophanes'in temel eleştirisi, insanların Tanrı'yı kendi fiziksel ve kültürel özelliklerine göre tasarlamalarıdır.
Doğrudur. Spinoza'ya göre insan ancak doğasının zorunluluklarını kavradığında özgür olabilir.
Herakleitos akan nehrin suyu sürekli değiştiği için aynı nehre iki kez girilemeyeceğini söyleyerek evrendeki durmaksızın oluşu anlatmıştır.
Bu açıklama tam olarak bu soruya verilen bir yanıttır. Çünkü açıklamada, bilginin gerçeklikle uyumlu olup olmadığının kontrol edilmesi gerektiği söylenmektedir.
Platon'a göre duyulur nesneler kendi başına gerçek değildir, değişmez idealardan pay alan birer kopya ya da gölge durumundadır.
"İnsan doğuştan bilgiye sahip olup, bunu hatırlama yoluyla keşfeder." → Bu ifade, Platoncu bilgi görüşünü yansıttığı için doğru cevaptır.
Doğrudur. Levinas, ahlakı başkalarına yönelik sorumluluk bilinciyle ilişkilendirir ve bireyin etik bir varlık olması için kendisinin dışına çıkması gerektiğini savunur.
Felsefenin temel yöntemi, dogmalardan bağımsız bir sorgulama yapmaktır.
Herakleitos sürekli devinen ve dönüştüren yapısı nedeniyle ateşi ana madde olarak görmüş, evrendeki değişimi ateşle simgelemiştir.
"Bilgi, yalnızca dış dünyadaki nesnelerin doğrudan algılanmasıyla oluşur." → Bu, empirizmin görüşüdür ve Kant'a göre eksiktir.
Demokritos evrenin atomlardan ve bu atomların içinde hareket ettiği boşluktan oluştuğunu savunmuş, her şeyi bu iki gerçeklikle açıklamıştır.
Bu, bilginin imkânına ilişkin temel sorulardan biridir. Şüphecilik, bilginin mümkün olup olmadığını sorgularken, dogmatizm bilginin mümkün olduğunu savunur.
Gazali, evrenin Tanrı tarafından yaratıldığını ve varlıkların yoktan var edildiğini savunmaktadır.
Ahlaki eylem, bireyin etik doğrulara uygun bilinçli bir seçim yapmasını gerektirir. Mert, derslere katılmayı etik bir zorunluluk olarak görmektedir.
Ontolojiktir.Materyalizm ve idealizm gibi görüşler bu soruya farklı yanıtlar vermiştir.
"İnsan iradesi özgür müdür, yoksa belirlenmiş midir?" → Bu, özgür irade ve determinizm gibi konulara girer ve felsefenin varlık felsefesi (ontoloji) ve etik alanlarıyla ilgilidir.
Sofistler ilgilerini doğadan insana çevirerek bilgi, ahlak, dil ve toplum gibi insanı ilgilendiren konuları felsefenin merkezine taşımıştır.
Bu, neyin doğru olduğunu belirten bir norm (kural) önerir.
Din felsefesi, inanma fenomenini, aşkın varlık anlayışını ve insanın umutla ilişkilendirdiği metafizik düşünceleri inceler.
Parçada, inançların zihnin ürünü olduğu ve insanın kendi zihninde oluşturduğu kavramlara inanmayı sürdürdüğü ifade edilmektedir.
Hume, bilimsel nedenselliğe karşı çıkarak, doğa olayları arasındaki neden-sonuç ilişkilerinin kesin olmadığını, yalnızca zihinsel alışkanlık sonucu oluştuğunu savunur.
Platon bedenin ölümlü olduğunu, ancak idealar dünyasıyla bağı bulunan ruhun bedenin ölümünden sonra da varlığını sürdürdüğünü, yani ölümsüz olduğunu savunmuştur.
Aristoteles beslenme ve büyümenin bitkilerde, hareketin hayvanlarda da bulunduğunu, insanı ayıran özelliğin ise akıl sahibi olması olduğunu savunmuştur.
Bu, sezgiciliğin temel savıdır. İnsan aklı veya duyuları bazı bilgileri kavrayamaz, ancak sezgi yoluyla doğrudan hakikate ulaşabilir.
Milet okulundan Thales, ilk filozof sayılır. Her şeyin ana maddesinin (arkhe) su olduğunu ileri sürerek doğayı mitolojisiz açıklamaya çalıştı.
Anaksimandros, varlığın ilk ilkesinin belirsiz ve sonsuz olan apeiron olduğunu savundu. Her şey apeirondan çıkar ve ona geri döner.
Herakleitos'a göre evrenin arkhesi ateştir ve her şey sürekli değişim halindedir. Değişimin kaynağı karşıtların çatışmasıdır.
Parmenides'e göre gerçek varlık bir, değişmez ve bölünmezdir. Duyularla algılanan değişim ise yanıltıcı bir görünüştür.
Pythagoras ve okulu, evrenin özünü sayılar ve sayısal oranlarla açıkladı. Onlara göre her şeyin temelinde matematiksel bir düzen vardır.
Demokritos'a göre evren, bölünemez parçacıklar olan atomlardan ve boşluktan oluşur. Her oluş, atomların hareketi ve birleşimidir.
Sofistler, gezgin öğretmenlerdi ve bilginin göreli olduğunu savundular. Protagoras, insanın her şeyin ölçüsü olduğunu ileri sürdü.
Sokrates, karşısındakine sorular sorarak onu doğru bilgiye ulaştıran doğurtma (maiotik) yöntemini kullandı. Bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir dedi.
Platon'a göre gerçek varlıklar değişmez ve mükemmel olan idealardır. Duyusal nesneler bu idealardan pay alan geçici gölgelerdir.
Aristoteles, biçimsel mantığı sistemleştiren düşünürdür. Kıyas (tasım) öğretisiyle akıl yürütmenin kurallarını ortaya koymuştur.