'It is time' veya 'It is high time' kalıplarından sonra bir özne gelirse fiil geçmiş zaman biçiminde kullanılır ancak anlam şimdiki zamandır. → 'It is high time you started studying' cümlesinde fiil geçmiş zamanda yazılmasına rağmen anlam şu anı ifade eder.
'No sooner' yapısı cümlenin başına geldiğinde cümle devrik yapılır ve ikinci bölüm 'than' bağlacı ile bağlanır. → 'No sooner had I left than it started raining' cümlesinde 'than' yerine 'when' kullanmak sınavda sık yapılan bir hatadır.
'Suggest', 'recommend' veya 'insist' gibi fiillerden sonra gelen 'that' yan cümlesinde özne ne olursa olsun fiil yalın halde yazılır. → 'She insisted that he be present' cümlesinde 'he' öznesine rağmen fiil 'is' değil 'be' şeklinde kullanılır.
'Prefer' fiili iki durum arasında tercih yaparken 'to' edatı alıp fiile '-ing' ekletirken, 'would rather' yapısı 'than' alır ve fiili yalın bırakır. → 'I prefer swimming to running' yapısına karşılık 'I would rather swim than run' şeklinde kullanılır.
'Although' yapısından sonra tam cümle gelirken 'despite' ve 'in spite of' kalıplarından sonra isim veya '-ing' takılı fiilimsi gelir. → 'Despite' sözcüğünden sonra 'of' edatı getirmek sınavda en çok yapılan yanlışlardan biridir.
İlgi cümleciklerinde iyelik belirten 'whose' bağlacından sonra gelen isim hiçbir tanımlık almadan doğrudan yazılır. → 'The man whose car was stolen' örneğinde 'whose' sözcüğünden sonra 'the' veya 'a' belirteci getirilmez.
'Remember' fiilinden sonra '-ing' gelirse geçmişte yapılmış bir eylem, 'to' ile yalın fiil gelirse yapılması gereken bir görev kastedilir. → 'I remembered locking the door' kapıyı kilitlediğini hatırlamak anlamına gelirken 'I remembered to lock the door' kapıyı kilitlemeyi unutmamak demektir.
'Used to' geçmişteki alışkanlıkları anlatır ve yalın fiille kullanılırken, 'be used to' bir duruma alışkın olmayı belirtir ve nesne veya '-ing' takılı fiil alır. → 'I am used to getting up early' cümlesinde 'to' edatından sonra fiile '-ing' getirilmesi sınavda sıklıkla sınanır.
'The more ..., the more ...' yapısında iki taraftaki karşılaştırma sıfatının veya zarfının başında da 'the' belirteci bulunur ve orantılı bir değişim ifade edilir. → 'The harder you study, the higher score you get' cümlesinde her iki yan cümlenin de 'the' ile başladığına dikkat edilmelidir.
İlgi cümlelerinde edat doğrudan zamirin önüne geldiğinde insan için sadece 'whom', nesne ve hayvanlar için sadece 'which' kullanılır; bu yapılarda 'that' veya 'who' kullanılamaz. → Örnek: 'the person with whom I spoke'.
'Wish' kalıbından sonra şimdiki veya geniş zamana ait dileklerde fiilin ikinci hali (V2), geçmişle ilgili pişmanlıklarda ise 'Past Perfect' (had + V3) kullanılır. → Bu yapıda hiçbir zaman geniş zaman fiili (V1) yer almaz.
'Unless' bağlacı anlamca olumsuzluk içerdiğinden bağlandığı yan cümlede tekrar olumsuz fiil (don't, doesn't, didn't) kullanılmaz. → Cümle dilbilgisi bakımından olumlu görünse de anlamı olumsuzdur.
Amaç gösteren 'in order to' ve 'so as to' kalıplarından sonra fiilin yalın hali gelirken, 'so that' ve 'in order that' bağlaçlarından sonra tam cümle gelir. → 'so as to' kalıbının olumsuzu 'so as not to' şeklindedir.
'By the time' bağlacının bulunduğu yan cümle geniş zaman (V1) ise ana cümle 'will have + V3', yan cümle geçmiş zaman (V2) ise ana cümle 'had + V3' yapısında olur. → Zaman uyumu sorularında bu eşleşme doğrudan belirleyicidir.
'Needn't have + V3' bir eylemin geçmişte yapıldığını ancak gereksiz olduğunu, 'didn't need to + V1' ise eylemin gereksiz görülüp yapılmadığını ifade eder. → Sınavda eylemin gerçekleşme durumu bu ayrımla ayırt edilir.
'Subject + is said + to V1' yapısı ana eylemle aynı zamanı gösterirken, geçmişteki eylemler için 'to have + V3' kullanılır. → 'He is said to have escaped' cümlesi kaçma eyleminin geçmişte tamamlandığını gösterir.
'Either... or', 'neither... nor' ve 'not only... but also' bağlaçlarında fiilin tekil veya çoğul olması fiile yakın olan özneye göre belirlenir. → Örnek: 'Neither the manager nor the employees were informed.'
'Never have I seen such a mess.' Olumsuz zarf (never, seldom, rarely) başa gelince özne ile yardımcı fiil yer değiştirir; cümleye vurgu katar.
'Because she felt tired, she left.' → 'Feeling tired, she left.' Aynı özneli sebep cümlesi 'V-ing' ile kısaltılır ve resmî bir ton verir.
'I am busy,' → 'He said he was busy.' Dolaylı anlatımda present→past, will→would kaydırılır; zaman ve zamir uyumu korunmalıdır.
'If I had studied medicine, I would be a doctor now.' Koşul geçmiş (had+V3), sonuç şimdiki (would+V1). Karışık tip iki farklı zamanı birleştirir.
'must have + V3' geçmişe kesin çıkarım, 'might have + V3' olasılık, 'should have + V3' yapılmayan gereklilik/pişmanlık anlatır.
'I had my car repaired.' İşi başkasına yaptırma yapısıdır: 'have + nesne + V3'. 'get ... done' daha samimi bir eşdeğeridir.
'A number of' yapısı çoğul isimle kullanılır ve yüklemi çoğul fiil olurken, 'the number of' yapısı çoğul isim almasına rağmen yüklemi tekil fiil olur. → 'A number of students are' fakat 'The number of students is' şeklinde kullanılır.
'Korkusuyla' veya 'olmasın diye' anlamına gelen 'lest' ve 'for fear that' yapılarından sonraki yan cümlede olumsuz anlam bulunduğu için cümle yapıca olumlu kurulur ve genellikle 'should' ile yalın fiil kullanılır. → Yapı olarak olumlu görünse de anlamca olumsuzdur.
'Mış gibi' anlamına gelen 'as if' ve 'as though' yapıları gerçek dışı veya varsayımsal bir durumu anlatırken kendilerinden sonra geçmiş zaman kalıpları alırlar. → Konuşma anındaki gerçek bir çıkarım anlatılıyorsa geniş zaman da kullanılabilir.
Ettirgen yapıda 'make' ve 'let' etken cümlelerde yalın fiil alırken, 'make' edilgen yapıldığında 'to' ile yalın fiil şeklinde kullanılır. → 'let' fiili edilgen yapılmaz, yerine 'be allowed to' yapısı tercih edilir.
'Only after', 'only when' veya 'not until' bağlaçları cümlenin başına geldiğinde yan cümlede değil, ana cümlede devrik yapı uygulanır. → Devrikliğin ana cümlede yardımcı fiil başa alınarak yapıldığına dikkat edilmelidir.
'Hardly' veya 'scarcely' zarfları cümle başına geldiğinde cümle devrik yapılır ve ikinci bölümde 'than' değil 'when' veya 'before' bağlacı kullanılır. → 'No sooner ... than' kalıbı ile karıştırılmamalıdır.
Koşul cümlelerinde 'if' atıldığında Type 1 yapısında 'should', Type 2 yapısında 'were', Type 3 yapısında ise 'had' öznenin başına gelerek devrik yapı oluşturur. → Cümlenin anlamı değişmez, anlatım daha resmi hale gelir.
'While' ve 'whereas' bağlaçlarından sonra özneli ve fiilli tam cümle gelirken, 'in contrast to' ve 'unlike' yapılarından sonra sadece isim veya isim tamlaması gelir. → İki durum arasındaki zıtlığı vurgulamak için kullanılırlar.