Konunun en kritik bilgileri — hızlı tekrar için.
Fiilin istediği harf-i cere dikkat: بَحَثَ عَنْ (aramak), اِعْتَمَدَ عَلَى (güvenmek); boşluğa uygun edat gelir.
Cloze parçasında baskın zaman korunmalı; geçmişten söz eden metinde boşluğa mâzî fiil ya da كَانَ + muzâri uyar.
Boşluk bağlaçsa cümleler arası mantığa bak: لَكِنْ (ama) zıtlık, كَذَلِكَ (aynı şekilde) benzerlik kurar.
Sıfat; ismin cinsi, sayısı, belirliliği ve i'râbında ona uyar: الطَّالِبُ المُجْتَهِدُ (çalışkan öğrenci).
Cloze boşluğundaki zamir en yakın uygun isme döner; cinsiyet ve sayı bakımından merciiyle uyumlu seçilir.
Kalıp öbekler bölünmez: عَلَى الرَّغْمِ مِنْ (rağmen), بِالنِّسْبَةِ إِلَى (-e göre); boşluğa öbeğin eksik parçası gelir.
Arapçada bazı fiiller aldıkları harf-i cere göre tamamen zıt anlamlar kazanabilir. Örneğin رَغِبَ فِي (ragibe fî) bir şeyi arzulamak anlamına gelirken, رَغِبَ عَنْ (ragibe an) bir şeyden yüz çevirmek ve istememek anlamına gelir.
Metinde bir konuyu detaylandırırken veya özel bir duruma geçiş yaparken kullanılan أَمَّا (ammâ) edatından sonra gelen yargı cümlesinin başına mutlaka فَـ (fe) harfi getirilir.
Cümleye bakılmaksızın veya dikkate alınmaksızın anlamı katan بِغَضِّ النَّظَرِ عَنْ (bi-gaddın-nazari an) kalıbından sonra daima bir isim veya masdar grubu gelir.
Mâzî fiilden önce gelen قَدْ (kad) edatı eylemin gerçekleştiğini pekiştirir ve cümleye kesinlikle veya -miş bulunuyor anlamı kazandırır.
Fiilin işlenme gerekçesini açıklayan ve nekre olarak gelen mansub masdara mef'ûlün li-eclih denir. Bu yapıda رَغْبَةً (ragbeten) veya خَوْفًا (havfen) gibi kelimelerle eylemin yapılış amacı ifade edilir.
İsim cümlesini olumsuz yapan لَيْسَ (leyse) fiilinin haberinin başına pekiştirme amacıyla بِـ (bâ) harf-i ceri gelebilir ve bu durumda haber lafzen mecrur olur.
Mâzî fiilin önünde yer alan لَمَّا (lemmâ) edatı, eylemler arasında zaman ilişkisi kurarak cümleye -dığı zaman veya -diğinde anlamı katar.
Metin içerisinde bir durumu örneklendirmek veya -dığı gibi biçiminde benzetme yapmak için kullanılan كَمَا (kemâ) edatından sonra genellikle fiil cümlesi gelir.
Cümlede üstü kapalı kalan nicelik veya niteliği açıklamak için kullanılan nekre ve mansub isme temyîz denir. Bu yapı özellikle اِزْدَادَ (izdâde) veya اِخْتَلَفَ (ihtelefe) gibi fiillerden sonra sıklıkla tercih edilir.
Boşluktan sonra isim geliyorsa بِسَبَبِ veya نَتِيجَةً لِـ, açık cümle geliyorsa لِأَنَّ edatı tercih edilmelidir. → Boşluğun ardından gelen yapının tek bir isim mi yoksa bağımsız bir cümle mi olduğuna dikkat edilmelidir.
Boşluk öncesindeki marife isim insan dışı bir varlığın çoğulu ise ism-i mevsûl müfret müennes olarak الَّتِي şeklinde gelir. → Akılsız çoğul kelimeler gramer bakımından tekil dişil kabul edildiğinden boşluğa çoğul mevsûl getirilmez.
Fiilden sonra eylemin yapılış amacını belirtmek için kullanılan لِـ, كَيْ ve حَتَّى edatları sonrasındaki muzari fiili mansub yapar. → Boşluktan hemen sonra nasb alameti taşıyan bir fiil varsa amaç edatlarına odaklanılmalıdır.
Durum bildiren hâl cümlelerinin başında sıklıkla vâv-ı hâl ile birlikte وَقَدْ veya zamirli وَهُوَ gibi kalıplar yer alır. → İki eylem arasındaki anlık durum ilişkisini kurmak için boşlukta hâl vâvı aranmalıdır.
Metinde genel bir gruptan bir ögeyi hariç tutmak için kullanılan غَيْرَ ve سِوَى kelimelerinden sonra gelen isim daima mecrur olur. → Boşluktan sonraki kelimenin mecrur olması durumunda istisna edatları öncelikli olarak düşünülmelidir.
Cümle başında veya قَالَ fiilinden sonra إِنَّ kullanılırken, fiillerden sonra nesne konumundaki ara cümleleri bağlamak için أَنَّ tercih edilir. → Fiilden hemen sonra gelen boşluklarda dığı veya eceği anlamı katan أَنَّ yapısı aranmalıdır.
Belli bir zaman dilimi boyunca gerçekleşen eylemleri anlatırken خِلَالَ veya أَثْنَاءَ zarfları kullanılır. → Boşluktan sonra zaman bildiren marife bir isim geliyorsa süreç zarfları öncelikle değerlendirilmelidir.
İki nesne veya durumu karşılaştırırken ism-i tafdîl vezni olan أَفْعَلُ kelimesinden sonra مِنْ edatı getirilir. → Metinde kıyaslama anlamı varsa boşlukta مِنْ edatını veya öncesinde أَفْعَلُ veznini aramalısınız.
İki karşıt durumu veya eş zamanlı gelişen farklı olayları bağlamak için بَيْنَمَا veya فِي الحِينِ الَّذِي bağlaçları kullanılır. → Boşluğun iki tarafındaki cümlelerin anlamca birbirine zıt olup olmadığı kontrol edilmelidir.
Şart edatlarından sonra gelen cevap cümlesi isim cümlesi veya emir ile başlıyorsa başına mutlaka فـ harfi getirilir. → Şart yapısında cevap kısmının başındaki boşlukta cevap fâsı bulunmalıdır.
Metinde sadece bir durumun değil aynı zamanda başka bir durumun da varlığı vurgulanırken لَيْسَ فَحَسْبُ yapısından sonra ikinci cümlecikte بَلْ أَيْضًا veya وَإِنَّمَا kalıbı kullanılır. → Boşluktan sonra أَيْضًا kelimesi görüldüğünde ilk kısımdaki فَحَسْبُ veya فَقَطْ yapılarına öncelik verilmelidir.
Arapçada cümle fiil ile başlayıp özne açık isim olarak geldiğinde fiil daima tekil kalır, ancak cinsiyet bakımından özneye uyar. → Özne çoğul olsa dahi cümle başındaki boşluğa getirilecek fiil ikil veya çoğul değil, tekil formda seçilmelidir.
Cümledeki fiili pekiştirmek veya eylemin gerçekleşme biçimini açıklamak için o fiille aynı kökten türeyen mastar mefûl-i mutlak olarak mansûb durumda getirilir. → Boşluk öncesindeki fiilin mastarı seçeneklerde yalın ve mansûb olarak yer alıyorsa mefûl-i mutlak kullanımı hedeflenmiştir.
Ne kadar gerçekleşirse o kadar olur anlamı katmak için كُلَّمَا şart edatı kullanılır ve ardından mazi fiil getirilir. → Cümlede orantılı bir artış veya azalış anlatılıyorsa boşluğa كُلَّمَا edatı getirilerek süreç vurgulanır.
Arapçada كَادَ veya بَدَأَ gibi yaklaşma ve başlama fiillerinin haber cümlesi daima muzâri fiil olarak gelir. → Bu fiillerden sonra gelen boşlukta isim veya mastar yerine yalın muzâri fiil tercih edilmelidir.
Metinde bir olaydan öncesi veya sonrası anlatılırken قَبْلَ veya بَعْدَ zarflarından sonra isim gelirse doğrudan tamlama kurulur, fiil cümlesi gelirse أَنْ edatı eklenir. → Boşluktan sonra açık fiil cümlesi varsa قَبْلَ أَنْ veya بَعْدَ أَنْ yapılarına dikkat edilmelidir.
İsim tamlamasında ilk öge olan muzaf asla tenvin ve belirteç eki olan elif-lam takısı almaz, ikil ve düzenli müzekker çoğulların sonundaki nûn harfi düşer. → Boşluk tamlanan konumundaysa seçeneklerdeki elif-lam takılı veya tenvinli kelimeler elenmelidir.
Eylemler arasında zaman aralığı bulunuyorsa ثُمَّ bağlacı, eylemler hemen peş peşe gerçekleşiyorsa فَـ bağlacı kullanılır. → Metindeki olay akışında gecikme ima edilen boşluklarda ثُمَّ, anında gerçekleşen eylemlerde فَـ tercih edilmelidir.
Önceden anlatılan bir durumun sonucunu ifade etmek için cümle başında لِذَلِكَ veya وَبِنَاءً عَلَى ذَلِكَ kalıpları kullanılır. → Boşluktan önceki cümle bir sebep açıklıyorsa boşluğa sonuç bildiren bu edatlar getirilmelidir.