Konunun en kritik bilgileri — hızlı tekrar için.
Boşluk baştaysa konuyu genel tanıtan cümle gelir; sonraki zamir ve bağlaçlarla uyumlu olmalıdır.
Boştan sonraki هَذَا (bu) ya da هُوَ (o) gibi zamirler, boşluğun neyi işaret ettiğini belirler; öncülü doğru seçtir.
Paragraf sonundaki boşluk çoğu kez خِتَامًا (son olarak) ya da وَهَكَذَا (böylece) ile özet/sonuç ister.
Genel yargıdan sonra مَثَلًا (örneğin) ya da عَلَى سَبِيلِ المِثَالِ ile somut örnek gelir; boşluğu bu akışa göre seç.
أَوَّلًا (önce), ثُمَّ (sonra), أَخِيرًا (en son) fikir sırasını kurar; boşluk eksik adımı tamamlar.
Seçilen cümle paragrafın tek konusuna bağlı kalmalı; alakasız ayrıntı akışı bozar ve yanlış seçenektir.
Boşluk sonrasında li-zalike (لِذَلِكَ) veya li-haza (لِهَذَا) gibi sonuç bildiren yapılar bulunuyorsa, boşluktaki cümle bu sonucun gerekçesini içermelidir. → Mantıksal akışta sebep cümlesi daima sonuç cümlesinden önce gelir.
Paragrafta min nahiye... min nahiye uhra (مِنْ نَاحِيَةٍ ... وَمِنْ نَاحِيَةٍ أُخْرَى) kalıbı varsa, boşluk bu yapının eksik kalan kanadını tamamlar. → İlk taraf metinde verildiyse boşluk ikinci tarafı gerektirir.
Paragrafın genelinde geçmiş zaman veya geniş zaman hakimse, boşluğa gelecek cümlenin fiil kipi zamansal bütünlüğü bozmamalıdır. → Gerekçesiz zaman kaymaları paragrafın anlam akışını bozar.
Boşluktan sonra yu'arrafu bi-an-nehu (يُعَرَّفُ بِأَنَّهُ) veya ay (أَيْ) gibi açıklama kalıpları varsa, boşluğa o kavramın adı geçmelidir. → Tanımlanan terim ile açıklama cümlesi aynı kavram etrafında birleşmelidir.
Boşluğun hemen öncesinde soru işaretiyle biten bir cümle yer alıyorsa, boşluğa bu soruya doğrudan yanıt veren bir cümle getirilmelidir. → Soruya uygun cevabı vermeyen şıklar doğrudan elenir.
Paragrafta bi-nisbeti (بِنِسْبَةِ) veya ihsa'iyyat (إِحْصَائِيَّات) gibi ifadeler geçiyorsa, boşluk sayısal bir veri veya oran bildiren cümle ile tamamlanabilir. → Metnin sayısal söylemiyle uyumsuz soyut ifadeler yanlış seçenektir.
Boşluk başında bi-l-idafeti ila (بِالإِضَافَةِ إِلَى) veya kazalike (كَذَلِكَ) yer alıyorsa, boşluğa önceki fikirle aynı doğrultuda yeni bir detay getirilmelidir. → Ek bilgi bağlaçları düşünceye paralel katkı sağlar.
Boşluk öncesi ve sonrası arasında olumlu ile olumsuz veya zıt bir düşünce geçişi varsa boşluğa إِلَّا أَنَّ (ancak), لَكِنَّ (fakat) veya غَيْرَ أَنَّ (ne var ki) gibi zıtlık bağlaçları getirilir. → Zıtlık bağlaçları paragrafın anlam yönünün değiştiği kırılma noktalarını gösterir.
Boşluktan sonra gelen cümlede bir durumun gerekçesi açıklanıyorsa boşluk içeren cümlede بِسَبَبِ (sebebiyle), نَظَرًا لِـ (-den dolayı) veya بِفَضْلِ (sayesinde) gibi nedensellik yapıları aranır. → Nedensellik ilişkisi iki cümle arasındaki mantık bağını kurar.
Paragrafta bir eylemin gerçekleşmesi belli bir koşula bağlanıyorsa boşluğa إِذَا (eğer) veya لَوْ (-se/sa) ile başlayan şart cümleleri yerleştirilmelidir. → Şart edatının bulunduğu yan cümle ile cevap cümlesi arasındaki zaman uyumu kontrol edilmelidir.
Paragraf genelinde resmi ve edilgen bir dil hakimse boşluğa gelecek cümlede تَمَّ (gerçekleşti) veya يَتِمُّ (gerçekleşiyor) fiilinden sonra gelen masdar yapıları aranmalıdır. → Modern Arapça metinlerde edilgen anlatım sıklıkla bu kalıpla sağlanır.
Paragraf içinde iki unsur kıyaslanıyor veya niceliksel bir üstünlük belirtiliyorsa boşluğa أَكْثَرُ مِنْ (daha fazla) veya أَقَلُّ مِنْ (daha az) gibi kıyaslama kalıpları tercih edilir. → Derecelendirme ifadeleri paragraftaki mantıksal derecelendirmeyi tamamlar.
Boşluktan sonra gelen cümlede المَذْكُورُ (adı geçen) veya المُشَارُ إِلَيْهِ (söz edilen) gibi sıfatlar varsa boşluktaki cümlede somut bir isim veya konu tanımlanmış olmalıdır. → Önceki cümlede açıkça anılmayan bir kavram için adı geçen nitelemesi yapılamaz.
Boşluğa gelecek cümlede bir eylemin gayesi açıklanıyorsa كَيْ (olması için) veya لِكَيْ (-mesi amacıyla) edatları kullanılır ve devamındaki fiilin nasb halinde olması gerekir. → Amaç edatlarından sonra gelen muzari fiilin hareke veya harf durumundaki gramer uyumu incelenmelidir.
Giriş veya gelişme cümlelerinde iddialı bir yargı aktarılırken boşluk başında cümleye kesinlik katan إِنَّ (şüphesiz) veya mazi fiil öncesinde قَدْ (-miş durumdadır) edatları sıkça kullanılır. → Pekiştirme edatları cümlenin vurgu derecesini artırarak ana fikri güçlendirir.
Paragrafta genel bir kural anlatıldıktan sonra özel bir durum kapsam dışı bırakılıyorsa boşluk kısmına بِاسْتِثْنَاءِ (istisnasıyla) veya مَا عَدَا (-den başka) edatları getirilmelidir. → Genel yargıdan istisnai bir duruma geçişte bu kalıplar köprü işlevi görür.
Paragrafta فِي الآوِنَةِ الأَخِيرَةِ (son zamanlarda) veya فِي القَرْنِ المَاضِي (geçen yüzyılda) gibi zaman belirteçleri varsa boşluğa gelecek cümledeki zaman algısı bozulmamalıdır. → Geçmişten günümüze geçiş yapılıyorsa bağlamı değiştiren zaman zarflarına odaklanılmalıdır.
Boşluk başında بِعِبَارَةٍ أُخْرَى (başka bir ifadeyle) veya بِمَعْنًى آخَرَ (diğer bir anlamda) kalıbı yer alıyorsa boşluğa önceki cümlenin eş anlamlı ya da daha açık bir özeti gelmelidir. → Cümle yapısı değişse de iletilen ana düşünce aynı kalmalıdır.
Boşluk sonrasındaki cümle الَّذِي (ki o) veya الَّتِي gibi bir ismi mevsul ile başlıyorsa boşluğun son kelimesi bu ismi mevsulün niteleyeceği belirli bir isim olmalıdır. → İsmi mevsulün cinsiyet ve sayı bakımından nitelediği kelimeyle örtüşmesi şarttır.
Boşlukta مِنْ أَجْلِ (-mak amacıyla) veya بِغَرَضِ (gayesiyle) gibi kalıplar bulunuyorsa paragrafın öncesinde veya sonrasında yürütülen faaliyetin hedefi açıklanıyor demektir. → Yapılan eylem ile ulaşılmak istenen hedef arasındaki sebep-gaye uyumu gözetilmelidir.